ای پـــــــــر سنگــــلاخ تــــرین راه
همـــــراه کن مرا
با فرسایش جانت
که دلتنـــــگ همـــــان زخــــــم ام
بر لمــــس پــــــــــاهای عــــــادت
آیا بــــاور حضـــــور
می نوشـــــــــــد
جرعـه ای شـــراب
از کفِ لبـــــریزِ لیــــــوانِ التــهاب؟!
نوازش می کنند سنگها بی رحمانه
بــــــاز آمــــــــدن پاهــای برهنــــه
بشمارقـــدم هایت
ای دریغ ملال انگیز
که ماه هم
به تصویر تو در اشک
می ورزد رشـــــــک
نوشته شیلا چابلی
۱۳۹۱/۹